In paniek belde moeder ons op. “Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen, ik weet het echt niet meer. Dit moet ophouden, dit moet stoppen, want ik red het niet. Ik weet niet meer wat ik moet doen, het gaat niet goed zo.”

“Ik ben bang, zo bang….”

Vier jaar geleden kwam hij aan bij de logeeropvang.

Een jongen van 6 jaar. Hij had veel agressie in zich, liep weg, gooide met spullen, beet, sloeg. Op de meeste onverwachtse momenten explodeerde hij.

De 1e avond: Ik keek of hij al sliep, aaide over zijn bol en voelde een natte wang. Ik ben bij hem gaan zitten.

Ik vertelde hem dat het niet makkelijk is om zoveel boosheid te voelen en dat sommige dingen oneerlijk zijn.

“We zijn er voor jou! We gaan met elkaar onderzoeken hoe we een leuk weekend ervan kunnen maken, maar zeg het tegen mij als je iets niet leuk vindt of als je het anders wilt i.p.v. schreeuwen, bijten, slaan, schoppen. Je mag echt alles tegen ons zeggen! Er zijn hier allemaal kinderen die jou ook begrijpen en die hetzelfde voelen en meemaken. Wij zijn er voor elkaar en jij bepaalt net zo goed hoe het weekend ingevuld gaat worden.” “Wat vind jij leuk om te doen, waar word jij blij van?”

Zullen we ons daarop richten en als je af en toe weer boos/agressief wordt is dat helemaal niet erg.” “Je leert vanzelf wel hoe je dat kunt veranderen, oké?” Het komt goed. We vinden het leuk dat je er bij bent!

Hij knikte.

Onze weg was begonnen. Meerdere malen liep hij weg en kwam terug. Soms lukte het om hem beet te houden en werd hij rustiger. Op andere momenten rukte hij zich los en wilde hij alleen zijn. Altijd lieten we hem merken dat het oké is en dat we hem niet buitensluiten.

We benoemen het GEDRAG wat minder functioneel is en we benoemen dat hij als persoon geweldig is.

Na een incident laten we het voor wat het is en op een ander rustig moment komen we er op terug met de vraag, “wat hadden wij anders kunnen doen”…. (In een antwoord geeft hij aan wat hij nodig heeft) vaak is het even alleen laten, er niet mee bemoeien of zijn zin geven… 🙂 Hij voelt door dit soort gesprekken dat wij hem serieus nemen, ook al kunnen we niet direct een oplossing bieden.

Een ‘nee’ leert hij accepteren en ziet hij niet meer als persoonlijke afwijzing.

Een vertrouwensband is opgebouwd en langzaam aan neemt hij ook andere begeleiders in vertrouwen. Hij benoemt het als iemand zijn grens overgaat. Als de begeleider niet goed naar hem luistert, na paar keer waarschuwen, dan vervalt hij in het bekende gedrag en kan hij zichzelf nog niet altijd goed inhouden.

Inmiddels 4 jaar later. Hij leert weglopen als de boosheid om hoog komt. Hij leert dat hij niet boos op zichzelf hoeft te zijn, als de boosheid er uit komt. Hierdoor verdwijnt de boosheid sneller. Hij leert zich focussen op zijn kwaliteiten.

Soms vervalt hij nog weleens en dat vind hij heel erg. Hij biedt zijn excuses aan en doet zijn best om iets voor de ander te doen/betekenen. Zoals het inschenken van drinken, klaar maken van de lunch, eitjes bakken, grapjes maken.

Tijdens het kidsweekend in mei 2014, vierden we het 6 jarig bestaan van de logeerdiensten. Als verrassing had de leiding een boekje samengesteld, waar alle kinderen een felicitatie en/of een persoonlijke boodschap in hadden geschreven.

Weet je wat hij in het boekje schreef?

“deze jaren ben ik gegroeit (!) in mezelf en ik heb veel geleerd ik kan beter voor mezelf zorgen en zelfstandiger geworden en ik ben zelfverzekerd”,

Deze jongen is 10 jaar!

Moeder heeft inmiddels een goed netwerk om haar heen, waar ze op terug kan vallen. Ze heeft voldoende vertrouwen om haar grenzen aan te geven en consequent te blijven.  Moeder heeft zelf ook weer balans gevonden!

Bij een terugslag is moeder sterk genoeg om niet terug te vallen in de negatieve spiraal. Ze weet wat ze kan doen om er weer uit te stappen!

Alles komt goed :-))

Onderneem wel actie!

Judith Nieuwpoort

Wil je meer weten of zelf leren hoe je om kunt gaan met…. Lees verder

Jongen weglopend